1. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಶುಕ
ಹಿಮಾಲಯದ ಬದರಿಕಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಶಿವನ ವರದಿಂದ ಪಡೆದ ಪುತ್ರ ಶುಕ. ಘೃತಾಚಿ ಅಪ್ಸರೆಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸ್ಖಲಿತವಾದ ವೀರ್ಯ ಅರಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುಕರು ಜನಿಸಿದರು.
`ಯಂ ಪ್ರವ್ರಜಂತಮನುಪೇತಮಪೇತಕೃತ್ಯಂ ದ್ವೈಪಾಯನೋ ವಿರಹಕಾತರ ಆಜುಹಾವ | ಪುತ್ರೇತಿ ತನ್ಮಯತಯಾ ತರವೋಽಭಿನೇದುಃ ತಂ ಸರ್ವಭೂತಹೃದಯಂ ಮುನಿಮಾನತೋಽಸ್ಮಿ ||`
_ಭಾಗವತ 1.2.2_
ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ 16 ವರ್ಷದ ಯುವಕ. ಉಪನಯನ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ `ಸರ್ವಭೂತಹೃದಯ`. ತಂದೆಗೆ ವಂದಿಸದೆ, ದಿಗಂಬರರಾಗಿ `ಅವ್ಯಕ್ತಗತಿ`ಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟರು. ವ್ಯಾಸರು "ಪುತ್ರಾ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗ ಮರಗಳೇ "ಓ" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವು.
2. ಸರೋವರ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಶುಕರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು ನಿರ್ಮಲ ಸರೋವರ ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವಕನ್ಯೆಯರು, ಗಂಧರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ವಸ್ತ್ರ ತ್ಯಜಿಸಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಶುಕರ ಅವಧೂತ ಸ್ಥಿತಿ:
ಅವರು ಬಂದರು. ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ಶುಕರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ನುಡಿಯಲಿಲ್ಲ, ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಧೂತನ ಲಕ್ಷಣವೇ ಹೀಗೆ -
`ದಿಗಂಬರೋ ವಾ ಚೀರವಾಸಾ ವಾ ಚರ್ಮಾಂಬರೋ ವಾಪಿ ಭವೇದ್ಯತಿರ್ವಾ | ನಿರ್ವೈರ-ನಿರ್ಮೋಹ-ನಿರಾಮಯೋಽಯಂ ಚರತ್ಯವಧೂತೋಽಖಿಲಹೃದ್ದಶಾಯಾಮ್ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 1.68_
ಶುಕರಿಗೆ `ಅಯಂ ಸ್ತ್ರೀ, ಅಹಂ ಪುರುಷಃ` ಎಂಬ ಭೇದವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಅನುಭವ:
`ನ ಮೇ ದೇಹೋ ನ ಮೇ ಪ್ರಾಣೋ ನ ಚೇಂದ್ರಿಯ ಮನೋಧಿಯಃ | ಕೇವಲಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಾತ್ರೋಽಹಂ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಲಕ್ಷಣಃ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 2.15_
"ನನಗೆ ದೇಹವಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯ-ಮನೋ-ಬುದ್ಧಿಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೇವಲ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾತ್ರ." ಹೀಗಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕಂಡೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೃತ್ತಿಯೂ ಉದಿಸಲಿಲ್ಲ.
`ಅವಧೂತಸ್ತು ನಿರ್ದ್ವಂದ್ವೋ ನಿರಾಶೀಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಸು |
ನ ತಸ್ಯ ಜಾಯತೇ ಕ್ವಾಪಿ ಮನಸೋ ವೃತ್ತಿಸಂಕ್ಷಯಃ ||`
_ಮಂಡಲಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಪನಿಷತ್ 2.3_
ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಾಚಲಿಲ್ಲ, ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಕೊಳಕಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮಲಿನವಾಗುವುದೇ?
ಶುಕರ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೆ.
ಅವರಿಗೆ `ನಗ್ನೋಽಹಂ` ಎಂಬ ಸ್ಮೃತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
3. ವ್ಯಾಸರ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಭೇದದ ಅನಾವರಣ*
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ "ಶುಕಾ! ಶುಕಾ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ವ್ಯಾಸರು ಬಂದರು. ಜಟಾಜೂಟ, ಕಾಷಾಯ, ದಂಡ-ಕಮಂಡಲು ಸಹಿತ ವೃದ್ಧ ಮುನಿ.
ಅವರನ್ನು ಕಂಡಕೂಡಲೇ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತಾವರೆ ಎಲೆಯಿಂದ ಮೈಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದರು.
ವ್ಯಾಸರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು:
`ಯುವಾ ಕುಮಾರೋ ವರದರ್ಶನೀಯಃ ನಗ್ನೋಽಗಮತ್ ಸ್ನಾನಪರಾಸ್ತು ಯೂಯಮ್ | ದೃಷ್ಟ್ವಾಪಿ ತಂ ನೈವ ವಿಕಾರಿಣ್ಯೋ ವಿಲಜ್ಜಿತಾ ಧಾವತ ಮದ್ವಿಲೋಕ್ಯ||`
_ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ ಪುರಾಣ, ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಖಂಡ 78.42_
"ನನ್ನ ಯುವ, ಸುಂದರ, ನಗ್ನ ಮಗ ಹೋದಾಗ ನೀವು ನಾಚಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮುದುಕ, ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಓಡುತ್ತೀರಿ. ಏಕೆ?"
ಸ್ತ್ರೀಯರ ಉತ್ತರ - ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಅಳತೆಗೋಲು:
`ನ ತಸ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಃ ಪುರುಷೇ ಚ ಯೋಷಿತ್ಯಾಪಿ ವಾ |
ಸಮಃ ಸರ್ವೇಷು ಭೂತೇಷು ನೈವ ಸ್ತ್ರೀ ನ ಪುಮಾನಯಮ್ || ಆತ್ಮನ್ಯೇವ ಸದಾ ದೃಷ್ಟಿಃ ನ ದೇಹೇ ತಸ್ಯ ಕುತ್ರಚಿತ್ |
ತಸ್ಮಾತ್ ತಂ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಜ್ಜಾ ನ ನಃ ಕ್ವಚಿತ್ | ತವ ದೃಷ್ಟಿಸ್ತು ಭೇದಾರ್ತಾ ಸ್ತ್ರೀಪುಂಸೋರ್ಭಿನ್ನಭಾವನಾ | ಅತೋಽಸ್ಮಾಕಂ ಮಹಾಭಾಗ ಲಜ್ಜಾ ತೇ ದರ್ಶನಾತ್ ಭವೇತ್ ||`
"ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಭೇದವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಸಮದೃಷ್ಟಿ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಸದಾ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ, ದೇಹದಲ್ಲಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ನಮಗೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಭೇದದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. 'ಇವರು ಸ್ತ್ರೀಯರು, ನಾನು ಪುರುಷ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ನೀವು ಪುತ್ರಮೋಹ ಉಳ್ಳ ಗೃಹಸ್ಥರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ನಮಗೆ ಬಾಧಿಸುತ್ತದೆ."
4. ಅವಧೂತನ ಮೌನ ಸಂದೇಶ
ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ವ್ಯಾಸರು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಶುಕರು? ಅವರು ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ:
`ನಾಹಂ ಮನುಷ್ಯೋ ನ ಚ ದೇವಯಕ್ಷೋ ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕ್ಷತ್ರಿಯ-ವೈಶ್ಯ-ಶೂದ್ರಃ | ನ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ ನ ಗೃಹೀ ವನಸ್ಥೋ ಭಿಕ್ಷುರ್ನ ಚಾಹಂ ನಿಜಬೋಧರೂಪಃ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 1.19_
"ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ದೇವ-ಯಕ್ಷನಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ವರ್ಣನಲ್ಲ, ಆಶ್ರಮಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಜಬೋಧ ಸ್ವರೂಪ ಮಾತ್ರ."
ತಂದೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತು, ಆದರೆ `ಅಹಂ ಪುತ್ರಃ` ಎಂಬ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಂಡರು, ಆದರೆ `ಇಮಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ` ಎಂಬ ದ್ವೈತವಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ, `ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸಮಾಧಿ`ಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಮೋಡದಂತೆ ಶುಕರು ಮುಂದೆ ಹೋದರು.
ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಅವಧೂತ ಅವಸ್ಥೆ. ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿದ್ದು, ಹಾಕಿದ್ದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. `
ಯಸ್ಯ ನಾಹಂಕೃತೋ ಭಾವೋ ಬುದ್ಧಿರ್ಯಸ್ಯ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ`
- ಗೀತೆ 18.17.
ದೃಷ್ಟಿ ಶುದ್ಧವಾದರೆ ಜಗತ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಮಯ.
ಇದೇ ಶುಕರು ಮುಂದೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಪರೀಕ್ಷಿತನಿಗೆ ಭಾಗವತ ಹೇಳಿ, `ಪರಮಹಂಸ ಶಿರೋಮಣಿ`ಯಾದರು.
ಹಿಮಾಲಯದ ಬದರಿಕಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಶಿವನ ವರದಿಂದ ಪಡೆದ ಪುತ್ರ ಶುಕ. ಘೃತಾಚಿ ಅಪ್ಸರೆಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸ್ಖಲಿತವಾದ ವೀರ್ಯ ಅರಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುಕರು ಜನಿಸಿದರು.
`ಯಂ ಪ್ರವ್ರಜಂತಮನುಪೇತಮಪೇತಕೃತ್ಯಂ ದ್ವೈಪಾಯನೋ ವಿರಹಕಾತರ ಆಜುಹಾವ | ಪುತ್ರೇತಿ ತನ್ಮಯತಯಾ ತರವೋಽಭಿನೇದುಃ ತಂ ಸರ್ವಭೂತಹೃದಯಂ ಮುನಿಮಾನತೋಽಸ್ಮಿ ||`
_ಭಾಗವತ 1.2.2_
ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ 16 ವರ್ಷದ ಯುವಕ. ಉಪನಯನ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ `ಸರ್ವಭೂತಹೃದಯ`. ತಂದೆಗೆ ವಂದಿಸದೆ, ದಿಗಂಬರರಾಗಿ `ಅವ್ಯಕ್ತಗತಿ`ಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟರು. ವ್ಯಾಸರು "ಪುತ್ರಾ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗ ಮರಗಳೇ "ಓ" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವು.
2. ಸರೋವರ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಶುಕರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು ನಿರ್ಮಲ ಸರೋವರ ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವಕನ್ಯೆಯರು, ಗಂಧರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ವಸ್ತ್ರ ತ್ಯಜಿಸಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಶುಕರ ಅವಧೂತ ಸ್ಥಿತಿ:
ಅವರು ಬಂದರು. ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ಶುಕರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ನುಡಿಯಲಿಲ್ಲ, ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಧೂತನ ಲಕ್ಷಣವೇ ಹೀಗೆ -
`ದಿಗಂಬರೋ ವಾ ಚೀರವಾಸಾ ವಾ ಚರ್ಮಾಂಬರೋ ವಾಪಿ ಭವೇದ್ಯತಿರ್ವಾ | ನಿರ್ವೈರ-ನಿರ್ಮೋಹ-ನಿರಾಮಯೋಽಯಂ ಚರತ್ಯವಧೂತೋಽಖಿಲಹೃದ್ದಶಾಯಾಮ್ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 1.68_
ಶುಕರಿಗೆ `ಅಯಂ ಸ್ತ್ರೀ, ಅಹಂ ಪುರುಷಃ` ಎಂಬ ಭೇದವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಅನುಭವ:
`ನ ಮೇ ದೇಹೋ ನ ಮೇ ಪ್ರಾಣೋ ನ ಚೇಂದ್ರಿಯ ಮನೋಧಿಯಃ | ಕೇವಲಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಾತ್ರೋಽಹಂ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಲಕ್ಷಣಃ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 2.15_
"ನನಗೆ ದೇಹವಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯ-ಮನೋ-ಬುದ್ಧಿಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೇವಲ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾತ್ರ." ಹೀಗಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕಂಡೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೃತ್ತಿಯೂ ಉದಿಸಲಿಲ್ಲ.
`ಅವಧೂತಸ್ತು ನಿರ್ದ್ವಂದ್ವೋ ನಿರಾಶೀಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಸು |
ನ ತಸ್ಯ ಜಾಯತೇ ಕ್ವಾಪಿ ಮನಸೋ ವೃತ್ತಿಸಂಕ್ಷಯಃ ||`
_ಮಂಡಲಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಪನಿಷತ್ 2.3_
ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಾಚಲಿಲ್ಲ, ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಕೊಳಕಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮಲಿನವಾಗುವುದೇ?
ಶುಕರ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೆ.
ಅವರಿಗೆ `ನಗ್ನೋಽಹಂ` ಎಂಬ ಸ್ಮೃತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
3. ವ್ಯಾಸರ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಭೇದದ ಅನಾವರಣ*
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ "ಶುಕಾ! ಶುಕಾ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ವ್ಯಾಸರು ಬಂದರು. ಜಟಾಜೂಟ, ಕಾಷಾಯ, ದಂಡ-ಕಮಂಡಲು ಸಹಿತ ವೃದ್ಧ ಮುನಿ.
ಅವರನ್ನು ಕಂಡಕೂಡಲೇ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತಾವರೆ ಎಲೆಯಿಂದ ಮೈಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದರು.
ವ್ಯಾಸರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು:
`ಯುವಾ ಕುಮಾರೋ ವರದರ್ಶನೀಯಃ ನಗ್ನೋಽಗಮತ್ ಸ್ನಾನಪರಾಸ್ತು ಯೂಯಮ್ | ದೃಷ್ಟ್ವಾಪಿ ತಂ ನೈವ ವಿಕಾರಿಣ್ಯೋ ವಿಲಜ್ಜಿತಾ ಧಾವತ ಮದ್ವಿಲೋಕ್ಯ||`
_ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ ಪುರಾಣ, ಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಖಂಡ 78.42_
"ನನ್ನ ಯುವ, ಸುಂದರ, ನಗ್ನ ಮಗ ಹೋದಾಗ ನೀವು ನಾಚಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮುದುಕ, ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಓಡುತ್ತೀರಿ. ಏಕೆ?"
ಸ್ತ್ರೀಯರ ಉತ್ತರ - ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠೆಯ ಅಳತೆಗೋಲು:
`ನ ತಸ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಃ ಪುರುಷೇ ಚ ಯೋಷಿತ್ಯಾಪಿ ವಾ |
ಸಮಃ ಸರ್ವೇಷು ಭೂತೇಷು ನೈವ ಸ್ತ್ರೀ ನ ಪುಮಾನಯಮ್ || ಆತ್ಮನ್ಯೇವ ಸದಾ ದೃಷ್ಟಿಃ ನ ದೇಹೇ ತಸ್ಯ ಕುತ್ರಚಿತ್ |
ತಸ್ಮಾತ್ ತಂ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಜ್ಜಾ ನ ನಃ ಕ್ವಚಿತ್ | ತವ ದೃಷ್ಟಿಸ್ತು ಭೇದಾರ್ತಾ ಸ್ತ್ರೀಪುಂಸೋರ್ಭಿನ್ನಭಾವನಾ | ಅತೋಽಸ್ಮಾಕಂ ಮಹಾಭಾಗ ಲಜ್ಜಾ ತೇ ದರ್ಶನಾತ್ ಭವೇತ್ ||`
"ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷ ಭೇದವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಸಮದೃಷ್ಟಿ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಸದಾ ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ, ದೇಹದಲ್ಲಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ನಮಗೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಭೇದದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. 'ಇವರು ಸ್ತ್ರೀಯರು, ನಾನು ಪುರುಷ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ನೀವು ಪುತ್ರಮೋಹ ಉಳ್ಳ ಗೃಹಸ್ಥರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ನಮಗೆ ಬಾಧಿಸುತ್ತದೆ."
4. ಅವಧೂತನ ಮೌನ ಸಂದೇಶ
ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ವ್ಯಾಸರು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಶುಕರು? ಅವರು ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ:
`ನಾಹಂ ಮನುಷ್ಯೋ ನ ಚ ದೇವಯಕ್ಷೋ ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕ್ಷತ್ರಿಯ-ವೈಶ್ಯ-ಶೂದ್ರಃ | ನ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರೀ ನ ಗೃಹೀ ವನಸ್ಥೋ ಭಿಕ್ಷುರ್ನ ಚಾಹಂ ನಿಜಬೋಧರೂಪಃ ||`
_ಅವಧೂತ ಗೀತಾ 1.19_
"ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ದೇವ-ಯಕ್ಷನಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ವರ್ಣನಲ್ಲ, ಆಶ್ರಮಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಜಬೋಧ ಸ್ವರೂಪ ಮಾತ್ರ."
ತಂದೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತು, ಆದರೆ `ಅಹಂ ಪುತ್ರಃ` ಎಂಬ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಂಡರು, ಆದರೆ `ಇಮಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ` ಎಂಬ ದ್ವೈತವಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿ, `ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಸಮಾಧಿ`ಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಮೋಡದಂತೆ ಶುಕರು ಮುಂದೆ ಹೋದರು.
ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಅವಧೂತ ಅವಸ್ಥೆ. ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿದ್ದು, ಹಾಕಿದ್ದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. `
ಯಸ್ಯ ನಾಹಂಕೃತೋ ಭಾವೋ ಬುದ್ಧಿರ್ಯಸ್ಯ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ`
- ಗೀತೆ 18.17.
ದೃಷ್ಟಿ ಶುದ್ಧವಾದರೆ ಜಗತ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಮಯ.
ಇದೇ ಶುಕರು ಮುಂದೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಪರೀಕ್ಷಿತನಿಗೆ ಭಾಗವತ ಹೇಳಿ, `ಪರಮಹಂಸ ಶಿರೋಮಣಿ`ಯಾದರು.
_ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ, ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ ಪುರಾಣ, ಅವಧೂತ ಗೀತಾ ಆಧಾರಿತ ಲೇಖನ
No comments:
Post a Comment